Μανούλα... Χειμώνας πριν τις Πανελλήνιες. Τις δώσαμε μαζί, έτσι το θυμάμαι. Πριν λίγα χρόνια, ο μικρότερος αδελφός μου έδωσε Πανελλήνιες. Ο αδερφός μου είχε συγκεκριμένο στόχο. Θυμάμαι τις αγωνίες του, τους κόπους του, τα εμπόδια που έβρισκε μεγάλα, είτε ήταν, είτε όχι. Που θα οδηγούσε ο δρόμος των Πανελληνίων; Σε μια καλή Σχολή. Και μετά; Ένας μισθός. Όχι τόσο δελεαστικός για τα όσα θα περνούσε μέχρι να τον πάρει στα χέρια ίσως. Όχι στην Ελλάδα, ίσως. Αυτό που βλέπω ότι άλλ

Έκατσα στον καναπέ και κοίταξα το ταβάνι. Το κινητό στο αθόρυβο, παραπεταμένο πιο πέρα. Χίλιες και μια φορές μου ήρθε να το πιάσω, και χίλιες το απέκρουσα. Σκέφτηκα να ανοίξω τηλεόραση. Έπαιζε "Σ'αγαπώ - μ' αγαπάς" και "Κωνσταντίνου κι Ελένης", όπως τα τελευταία 20 χρόνια. "Ήμαρτον", είπα μέσα μου κι έβαλα τελικά να δω ένα ντοκυμαντέρ για τους Εξωγήινους στην Αρχαιότητα, που περισσότερο ενδιαφέρον το βρήκα από τις τσιρίδες των ελληνικών σίριαλ. Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για

Ξεκινάω μια σειρά αφηγηματικών επεισοδίων που μου θυμίζουν την κάποτε στήλη χρονογραφημάτων στον Παλμό της Γλυφάδας. Γιατί βαριέμαι να τουιτάρω και γιατί δεν μου αρέσει να γράφω μεγάλα κείμενα στο Facebook. Τσάμπα το πληρώνω το blog; Μεγάλωσα με πατέρα φιλέλληνα. Αν τον ρωτούσατε, ο ίδιος πιθανώς να έλεγε ότι νιώθει περισσότερο Έλληνας από όσο Γάλλος, αλλά θα ήταν ψέμα. Καταρχάς, μόνο ένας ξένος θα εκθείαζε την Ελλάδα για τον καλό καιρό, και που κατά τη γνώμη του, είναι λόγος

Ξεκίνησα να πηγαίνω σε παιδικές χαρές όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν δύο ετών. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά την Έλενα. Ήταν τυχαίο. Οι κόρες μας πήγαιναν μαζί στον παιδικό σταθμό. Η κόρη της Έλενας έγινε η πρώτη φίλη της Στεφανίας κι η Έλενα, η πρώτη δική μου μαμαδοφίλη. Κρατούσε πάντα ένα θερμός με φαγητό, ή ένα τάπερ με κομμένα φρουτάκια. Δεν ξεχνούσε ποτέ τα πλαστικά πιρουνάκια σε χαρούμενα χρώματα. Έφερνε πάντα πιρούνι και για τη Στεφανία, η οποία κατέληγε να φάει όλα τα φρ

Είχαμε μείνει εκεί που έκανα την πρώτη βουτιά του 2026 για να νιώσω ζωντανή. Κι όμως, αυτή η ζωντάνια μου κόστισε μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή μου. Εκείνο το βράδυ, έμοιαζε να βγήκα αλώβητη από τη θαλασσινή μου περιπέτεια. Είχα κοκκινήσει, αλλά πίστευα ότι θα το σώσω αν έβαζα μπόλικη ενυδατική. Δύο μέρες μετά, άρχισα να ξεφλουδίζω, μετά έβγαλα κι έναν έρπη στα χείλη κι η μύτη μου βούλωσε ολοσχερώς. Τα τρία κακά της μοίρας μου δηλαδή. Μια εβδομάδα, περίμενα την ανάκαμψη, α

Ημερολόγιο από την εβδομάδα "που δεν συνέβη τίποτα". Είναι το "τίποτα" κακό; Όχι, αλλά δεν είναι και σπουδαίο. Οπότε τι να γράψω τώρα, σκέφτομαι; Γυρνώντας από την πασχαλιάτικη απόδραση, τα σχολεία ήταν ακόμη κλειστά, τίποτα δεν είχε επιστρέψει στους ρυθμούς του, ούτε εγώ φυσικά. Περισσότερες ευκαιρίες για ύπνο, που όμως έμειναν ανεκμετάλλευτες, καθώς επιστρέφω στον πρότερο εαυτό μου, αυτόν που βαριόταν να κοιμάται. Ένα milestole της ζωής μου! "Μπορώ επιτέλους να κοιμηθώ περι